'आपला तो बाब्या, दुसऱ्याचं ते कारटं' ही इयत्ता ६वीत ७वीच्या त्या वेळच्या scholarship exams मधील मराठी विषयाच्या अभ्यासक्रमात असलेल्या व आवडीने, समजून उमजून पाठ केलेल्या १६४ म्हणींपैकी एक.
तसं एरवी सगळीकडे अनुभवायला मिळणारं सत्य. दुसऱ्याच्या पोरांनी काही गाढवपणा केला तर काकवा तोंडं वेडीवाकडी करणार. तोच गाढवपणा आपलं पोर करतं तर त्याचं कौतुक करतात, त्याची बाजू घेतात. तसंच, समोरच्याने कोणतीही गोष्ट कितीही चांगली केली तरी आपण किंवा आपलं ओळखीतलं कोणीतरी ती याहून चांगली कसं करतात हे सांगायला माणसं अधीर असतात.
म्हणजे, ठीक आहे. मानवी स्वभावच तो.
आपण असं कधी करू असं वाटत नसताना दर वर्षी गौरी - गणपती मध्ये देवदर्शनाला इतरांच्या घरी गेलं की का कुणास ठाऊक, पण आपल्या घरच्या गौरायांचं रूपडं काकणभर वरचढ वाटायचं. बुद्धीला लहानपणापासून एक गोष्ट पटलेलीच होती, की रूप वगैरे असं तुलना करण्याची गोष्ट नव्हे. प्रत्येक व्यक्ती तशी प्रत्येक मूर्ती, आपापलं सुंदर अस्तित्व असते. पण, डोळ्यांना झेपत नसावं का हे? सौंदर्याच्या एकुणात संकल्पना इतक्या tight कुठून होत असाव्यात?
कित्येक वर्ष झाली, आजही परिस्थिती तीच. पाहूनही डोळे, मन भरून एक प्रकारचं समाधान अवकाश व्यापून उरावं असं रूप आमच्याच गौरायांचं.
इतरांसारख्याच साच्यांतून घडलेल्या त्या मूर्ती. अनेक तशाच्या तशाच. मग?
मला वाटतं, त्यांना घरच्या लेकीसारखं नटवताना आपल्या आपल्या सौंदर्याच्या व्याख्येतून आपलं आपलं कलाकौशल्य आपण अक्षरशः त्या मूर्ती जीवंत भासाव्या यासाठी त्यांत उतरवत असतो. एकसारख्या साच्यातून घडलेल्या त्या मूर्तींना आपलेपण आपण देत असतो. म्हणून, आपल्या नजरेत त्याच भरतात.
कसं असतं ना आपलं पण... आपला तो बाब्या तसा प्रत्येकाचाच बाब्या आपापला असतो. जशी आपापली life story. कारटं नसतंच कोणी. दुसऱ्याच्या बाब्याला कारटं म्हणण्याअगोदर प्रत्येकाला हा विचार करता आला तर???
✍🏼⚡सोनल
