आरसा

(काल एक मोठा आरसा गाडीवर पायाशी ठेऊन आणताना जाणवलं, इतर वेळी वळणावर, खड्डे आणि गतीरोधकांवरही बऱ्यापैकी बेफिकीर गाडी पळवणारी, उडवणारी तीच मी, किती अलगद पाय देखील न लावता आरस्याला जपत तीच गाडी चालवत घरापर्यंत पोहोचले.

तेव्हा आयुष्याशी जाणवलेलं हे सांधर्म्य...) 

आरसा जपताना

खूप सांभाळून चालावं लागतं.

जराशी नजर हटली

पाऊल धक्क्यावर अडखळलं;

तोल सावरता नाही आला तर,

तडा जाणार किंवा

आरसा फुटणार...

असाच आरसा जपावा

आयुष्यभर...

ज्यात स्वतःला पाहताना कुठेही 

तडा नाही दिसणार,

स्वतःस स्वतःच्या डोळ्यांनी न्याहाळताना

नजरेला भीती अन् पश्चात्ताप यांची 

काच नाही रुतणार;

दिसेल फक्त सरळ निर्मळ प्रतिबिंब!

-

सोनल

:)