Work is Worship

(Disclaimer: वाचू नये असे काही

खूप खूप खूप दिवसांनी जे काही लिहीन ते हे असलं काही असावं असं चुकूनही वाटत नव्हतं खरं. पण, आता लिहिलंय. आणि वाचलंच तर याचा कोणत्याही वास्तविक घटना, व्यक्ती, स्थळे यांच्याशी संबंध नाही असे हे ध्यानात ठेवून करमणूक म्हणून वाचावे. संबंध सापडल्यास लेखक जबाबदार नाही.)

डोळ्यांवर झोप खूप आहे गं आई,

मला की नै आज उठायचंच नाही.

किती तरी दिवस busy busy च गेले,

रात्रींना उद्याच्या ताणाने ग्रासले.

building म्हणे capacity चं,

काय ती fancy fancy नावं;

वर्षानुवर्षं आनंदाने, आवडीने कामं करूनही नालायकच आम्ही,

२४ तास कामंच करायला हवं.

असं कुठे असतं का गं आई?

मला की नै आज उठायचंच नाही.

धावून धावून सुजले आहेत पाय,

आता धड उभंही राहता येईना.

बोलून बोलून बोंबलला घसा, गोड गायचा आधी, 

त्याला आता न खोकता ४ शब्दही बोलता येईना.

जमायचं इच्छा आणि आवडीने कठीण कठीण गोष्टी शिकायला आजवर,

डोक्यावर तलवार, मेंदूला आता नव्याने धड जुनंही बरं वाटेना.

डोळे उघडून बागडण्यातली सगळी चव गेली आई,

मला की नै आज उठायचंच नाही.

पोटासाठी नोकरी म्हणतात,

आणि जेवायला मात्र वेळच नाही.

बुद्धीला खत-पाणी द्यायच्या नावाखाली,

भीती नाकर्तेपणाची, 

जणू आम्ही आयुष्यात कणभरही केलं नाही काही.

आई - बाप, पोरं - बाळं, भावंडं - मित्र, 

सगळ्यांना विसरायचं म्हणे,

Work is worship, ती worship करत त्यातच मरायचं म्हणे.

Weekend नाही, me - time नाही, तुला भेटायला, तुझ्या हातचं जेवायला 

कुठून वेळ पैदा करू सांग ना गं आई?

शनिवार असला काय झालं? बळं बळं लादलेली खूप कामं असतात,

तुला कळायचं नाही.

डोळ्यांवर झोप अजूनही खूप आहे गं आई,

मला देवाशप्पथ आज उठायचं नाही...

मला देवाशप्पथ उठायचंच नाही...

✍🏼सोनल